Opvoeden: hoe zorg ik ervoor dat mijn kindje lief en braaf wordt?

opvoeden: hoe moet dat

En dan op een dag is het zover. Het opvoeden begint. Je kindje is volop aan het onderzoeken en kruipt kris-kras de kamer door. Hoe maak je je kindje duidelijk dat de plantenbak verboden terrein is? Dat de drinkbak van de hond geen badje is en dat de brokjes voor de kat echt alleen maar voor de kat zijn?

Foei, dat mag niet

Jule is negen maanden en nog leuker en vrolijk dan ooit! Turbokruipend raast ze door het huis naar de tuindeur, trekt zich op aan een minuscuul randje (topklimmer in de dop) en gluurt vrolijk bouncend en “papapapapa” kletsend naar buiten.

Ik begin aan haar avondhapje. Zodra ze dat doorheeft weet ze niet hoe vlug ze richting de keuken moet komen. Tong uit de mond, haar lichaampje nog bijna sneller dan dat ze haar handen voor zich zet, zoeft ze over de grond. “Eh, eh. Nee” zeg ik streng zodra ze de drinkbak van Lizzie in haar vizier krijgt. Beboeft kijkt ze me aan en kruipt door richting de bak. “Eh eh, nee Jule. Dat is de bak van Lizzie”. Vrolijk wiebelt ze haar handje heen en weer door het water. Ik til Jule op en zet haar met de neus de andere kant op.

Negatief gedrag negeren, positief gedrag belonen. Zo was het toch? Ik ben nu natuurlijk alweer volop aandacht aan het geven aan het ‘ongewenste’ gedrag, spreek ik mezelf toe. Zo gaat dat 3x opnieuw tot ik overga op mijn andere strategie: afleiden met de boerderijmagneetjes op het magneetbord. Als ik maar goed genoeg mijn best doe komt ze blij naar me toe en speelt even met de magneetjes. Ik kook weer verder en hop daar is mevrouwtje weer. Dan maar de keukenla openzetten (opnieuw afleiden). De grijphandjes gaan de la in en trekken er een leuk muziekinstrument uit: een doosje pijnboompitjes.

Help! Ik heb een super duidelijk opvoedplan nodig!

Ik wil niet de hele dag ‘nee’ roepen. Ik wil onze dochter de kans geven te onderzoeken en ontdekken. Ik wil vooral geen negatief gedrag belonen. Ik wil niet een té strenge moeder zijn. Ik wil wél een consequente moeder zijn en ik wil vooral direct vanaf het begin de allerbeste opvoedtechnieken gebruiken om koste wat het kost te voorkomen dat ons kind brutaal, vervelend, ongehoorzaam en noem het maar op wordt.

En hop: daar is het weer. Mijn perfectionisme, mijn angst om het verkeerd te doen en mijn drang om zoveel mogelijk informatie te vergaren zodat ik het allerbeste opvoedplan ever heb. En iedereen MOET zich daar uiteraard aan houden. Papa, opa, oma, beppe. Iedereen. Want we moeten wel op één lijn zitten en duidelijk zijn natuurlijk!

Hoe zat het ook alweer met mijn moedergevoel?

Nee. Stop Mirthe! Blijf in het moment. Laat je niet gek maken door jezelf en start vooral geen diepgaande studie over opvoeden de komende maanden. Blijf voelen! Je hebt al zoveel kennis in jezelf. Net zoals alle mensen om je heen. Papa, opa, oma, beppe, vriendinnen. Vertrouw op je moedergevoel. Het hoeft niet allemaal perfect of in één keer goed te gaan. Het mag een zoektocht zijn waarin je fouten mag maken en die je in wisselwerking met je dochter mag ontdekken.

Oef, dat moest ik mezelf weer even duidelijk zeggen. Laat het los en vertrouw op je moedergevoel. Dat in eerste instantie. Dan mag ik daarnaast van mezelf af en toe (vooral niet teveel) lezen over opvoedmethodes.

Opvoeden is vooral faciliteren en grenzen stellen

Hoe ik er nu over denk (vóórdat ik uitgebreid de literatuur erop heb nageslagen) is opvoeden vooral faciliteren en grenzen stellen. Ik ben van mening dat als wij genoeg de ruimte geven en haar mogelijkheden bieden die ze op dat moment in haar ontwikkeling nodig heeft, dat we dan verveling en ongewenst gedrag zoveel mogelijk voorkomen. Ik hoop dat er op die manier ook weinig grenzen nodig zijn, zodat de paar grenzen die er zijn ook super duidelijk zijn.

Wat wil ik sowieso toepassen in de opvoeding?

Ik heb een paar dingen voorbij zien komen de afgelopen jaren die ik heel graag wil toepassen. Het zijn vooral dingen die aan bod komen als onze dochter wat ouder is, maar ik ben er erg enthousiast over.

Respectvolle manier van aandacht vragen en geven aanleren

Dit is iets waar ik razend enthousiast over ben geworden toen ik het ergens las. Een moeder heeft haar kindje aangeleerd om een handje op haar hand te leggen op het moment dat hij/zij iets wil vragen/zeggen terwijl mama in gesprek is met iemand anders. Mama legt dan een hand op het handje van haar kind om aan te geven: ik heb door dat je er bent en ik geef je zo mijn volle aandacht.

De consent methode in het gezin

Met de consent methode ga je ervan uit dat je kind zichzelf ook kan en mag uiten op gelijkwaardige manier in het gezin. Bij het maken van afspraken of het nemen van beslissingen betrek je alle leden van het gezin via een bepaalde overlegstructuur. Iedereen kan zichzelf volledig uiten en uitleggen waarom hij/zij op een bepaalde manier over iets denkt of iets wil. Ik denk dat het uitspreken van beweegredenen een kind heel veel brengt. Begrip voor de ouders, maar ook juist begrip van de ouders. Het doel is dat je gezamenlijk tot een keuze komt waar iedereen zich in kan vinden. Doordat je kind instemt met beslissingen, is er ook geen weerstand. Ik ken deze methode uit het bedrijfsleven en ben razend benieuwd of en hoe ik dit kan toepassen in ons gezin. Ik ga er in ieder geval wel voor!

De regels thuis zijn voor thuis

De regels die bij papa en mama in huis gelden, hoeven niet allemaal exact zo in het huis van opa en oma/beppe opgevolgd te worden. Dat is natuurlijk ook de plek voor verwennerijtjes. (Als er wekelijks wordt opgepast door opa en oma is het natuurlijk een ander verhaal. Dan gelden gewoon dezelfde routine/regels als thuis). Ik vond dat wel een mooie methode. En ook hier weer geldt voor de mama: loslaten. Oh en qua eten/snoep blijf je dan natuurlijk wel gewoon op één lijn.

Hoe denk jij over opvoeden en wat zijn jouw ervaringen/tips/vraagstukken?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here