Miskraam: mijn ervaring (cytotec/misoprostol en curettage)

Hartje ter herinnering aan de miskraam

Tijdens de 8 weken echo bleek ik een miskraam te hebben. Met 10 weken + 2 dagen heb ik mijn miskraam opgewekt met cytotec tabletten. Met 12 weken heb ik een curettage gehad. Door mijn ervaring te delen hoop ik andere vrouwen die dit meemaken te kunnen informeren en steunen. 

Vind direct wat je zoekt qua info

Deel 1: gaat over de emotionele rollercoaster.
Deel 2: gaat over de keuzemogelijkheden.
Deel 3: gaat over mijn ervaring met cytotec/misoprostol.
Deel 4: gaat over de dagen na de cytotec.
Deel 5: gaat over de curettage die ik alsnog nodig had.
Tot slot deel ik nog wat tips.

Deel 1

Yes, zwanger!!!

Vlak voor we op vakantie gaan heb ik een positieve test in mijn handen. “Wauw, je krijgt een broertje of zusje” roept papa blij tegen onze dochter. Met onze omgeving delen we het mooie nieuws direct. Ook al ben ik pas 4 weken zwanger. We maken een foto van Jule waarbij staat dat ze in mei 2019 grote zus zal zijn. Wat een feest!!!

De eerste weken

Op en top zwanger wandelen we 3 weken lang door de bergen van Oostenrijk. In onze berghut mijmeren we over namen, verzamelen we foto’s ter inspiratie voor de babykamer en lezen we elke avond over de groei van het kindje. Ook kopen we een souvenir als aandenken. Ik voel dat ik een klein jongetje bij me draag en heb ook over hem gedroomd.

De eerste echo

Na een heerlijke vakantie zijn we thuis. Aftellen voor de allereerste echo. Tijdens de eerste echo zie ik een vruchtzak… maar waar is de baby die al een soort van armpjes en beentjes zou moeten hebben? Ik schrik. Na even zoeken zien we een piepklein bewegend vruchtje. Te klein voor de termijn. De hartslag komt overeen met een termijn van 5,5 week. Ik weet zeker dat ik 8 weken ben. Dit klopt niet.

Onzekerheid, angst en verdriet

Dagen van enorme spanning en stress volgen. Hoop wisselt zich af met verdriet. Ik voel mij nog zwanger. Op een dag is de band die ik eerder voelde met het jongetje in mijn buik plots weg. Op diezelfde dag is Jule ontroostbaar. Ik vrees het ergste. Vijf dagen later zien we geen beweging meer en concludeert de verloskundige dat er toch echt sprake is van een miskraam. Een enorme klap.

Het emotionele stuk van de miskraam is enorm heftig. Voor mij is het besef dat een levend vruchtje is overleden in mijn buik het zwaarst. Tegelijkertijd weet ik rationeel dat het zo heeft moeten zijn. En dat doet me ergens wel goed. De liefde en steun van alle mensen die op de hoogte zijn, is ontzettend fijn. Ook mijn werk is begripvol en geeft me tijd en ruimte om met dit verlies om te gaan. Ik ben blij dat we dit delen met de mensen om ons heen.

Deel 2

De miskraam

En dan volgt een periode waar de lichamelijke miskraam centraal staat. Iets waar ik nog helemaal niet mee bekend ben. En iets wat veel meer met zich meebrengt dan ik ooit had kunnen bedenken.

Keuze: afwachten, tabletten of curettage

Omdat de miskraam nog niet uit zichzelf is begonnen, gaan we naar de gynaecoloog om te bespreken wat de mogelijkheden zijn. Er zijn 3 mogelijkheden en allemaal hebben ze voor- en nadelen.

Afwachten

Het woord zegt het al: afwachten tot je lichaam uit zichzelf de miskraam uitdrijft.

Hoe lang het duurt voordat een miskraam uit zichzelf begint, daar kan de gynaecoloog niets over zeggen. Het feit dat ik nog geen enkel bloedverlies of buikpijn heb, maakt dat ze denkt dat het nog wel even kan duren. Hoe lang dan? Niet te zeggen. Kan een week zijn maar het kan ook weken gaan duren.

Nadelen: Het is emotioneel zwaar om te wachten omdat je nog met je miskraam rondloopt en je zwangerschapshormonen blijft houden. Je weet niet wanneer het begint en moet er continu rekening mee houden dat je een flinke bloeding kunt krijgen.

Voordeel: Je lichaam pakt het zelf op en dat kan bijdragen aan een goede verwerking.

Cytotec/misoprostol tabletten

Je kunt ook tabletten gebruiken die de miskraam op gang brengen. De gynaecoloog vertelt me dat het middel bij 80% van de vrouwen effect heeft. Daar weer 80% van heeft een volledige miskraam.

Binnen 24 uur moeten de tabletten effect hebben, zo niet dan kan je de volgende dag nogmaals dezelfde dosis inbrengen.

Ik heb hetzelfde middel gehad toen ik ingeleid werd voor de bevalling van mijn dochter. Dat was toen een kleinere dosis om de baarmoedermond voor te bereiden. De tabletten hadden toen effect. Ik vraag de gynaecoloog of dat betekent dat het nu ook zal werken bij mij. Daar kan ze geen uitsluitsel over geven, maar ze is geneigd te zeggen van wel.

Meer informatie over de tabletten

Het medicijn is niet geregistreerd als miskraammiddel. Er zijn daarom ook geen standaard richtlijnen. Over de dosering zijn de meningen verdeeld en ook in het toepassen van de tabletten. Ik Google me daarom helemaal suf. Ik wil zoveel mogelijk weten voordat ik hieraan begin.

Uit onderzoek blijkt dat de hoogste dosering weliswaar de meeste bijwerkingen kan opleveren maar ook zorgt voor de grootste kans op een volledige miskraam. Dat is exact de dosering die ik ook voorgeschreven heb gekregen.

Ook lees ik veel ervaringen om me voor te bereiden. Er zijn veel negatieve ervaringen maar méér positieve ervaringen. Het is dus echt totaal verschillend per vrouw en per situatie wat het effect is.

Curettage

De derde optie is curettage. Dit is een behandeling in het ziekenhuis waarbij onder een roesje of narcose je baarmoeder wordt leeggezogen of leeg geschraapt.

Nadelen: Aan deze behandeling zitten de meeste risico’s verbonden. Zo is er een kans op verklevingen. Dat kan ervoor zorgen dat een volgende zwangerschap lastiger gaat omdat het vruchtje zich minder goed kan innestelen. Dit risico is klein (en wordt groter als je vaker een curettage ondergaat).
Narcose brengt ook altijd een klein risico met zich mee.
Ook las ik dit onderzoek dat de kans op vroeggeboorte toeneemt. Maar ook hierbij is die kans enorm klein.

Voordelen: je kunt het plannen. Je bent er waarschijnlijk in één keer van af. Het duurt kort en je hebt geen pijn.

Ik lees positieve ervaringen op fora. Vrouwen voelen zich vaak direct na de curettage stukken beter. Ze hebben weinig last van nabloeden en zijn vaak snel weer zwanger.

Wat moet ik kiezen???

Ik twijfel. Eerst wil ik afwachten. Maar hoe lang dan? Ik wil dit niet langer. Ik ga het opwekken met medicijnen. Weer twijfel. Waarom mezelf kwellen met die tabletten en daarvan mogelijk veel pijn krijgen met uiteindelijk een kans dat ik alsnog curettage moet ondergaan? Dan kan ik maar beter direct voor curettage gaan. Maar… als ik de nadelen naast elkaar zet is het toch duidelijk. Ik ga voor de tabletten.

Doorslaggevend voor mij zijn de volgende redenen.

  • Risico op onvolledige miskraam is volgens de gynaecoloog even groot bij afwachten en tabletten gebruiken.
  • Het verloop van de miskraam is vergelijkbaar met afwachten versus tabletten, zegt de gynaecoloog. Al heb ik het vermoeden dat er toch vaker sprake is van hevigere bloedingen door gebruik van cytotec. Maar daar kom ik later op terug.
  • Het gaat veel vaker goed dan fout met tabletten, anders zouden ze het niet zoveel voorschrijven. Aldus de gynaecoloog.
  • Ik heb al gewacht en wil niet bij voorbaat een curettage. De tabletten zijn dus een goede 2e stap voor mijn gevoel. Ik gun het mezelf om ervan af te zijn en me weer beter te gaan voelen.

Deel 3

Mijn ervaring met cytotec tabletten

Op een zaterdagochtend breng ik de tabletten in. Mijn moeder is er om voor onze dochter te zorgen zodat Stefan er voor mij kan zijn als het nodig is. Ik heb paracetamol en Aleve in huis op aanraden van de gynaecoloog. Ook heb ik nachtmaandverband en kraamverband klaarliggen. Ik heb vuilniszakken klaargelegd waar ik op kan zitten en ik heb een kruik bij de hand. Ook heb ik een maatbeker klaargezet om stolsels enzo in op te vangen.

Nu volgt een samenvatting per tijdstip met af en toe een beschrijving tussendoor.

9.00 2x paracetamol

9.30 4x cytotec

Ik ben direct ontzettend zenuwachtig en voel direct: nu is er geen weg meer terug. De eerste 30 minuten wacht ik vol spanning op de eerste signalen. Maar er komt niets.

10.30 beetje gekleurde afscheiding

10.40 lichte krampjes (totaal geen pijn)

11.30 ongesteldheidsgevoel in mijn buik

13.00 ik ga slapen

15.15 ik voel iets meer nu

17.00 ik ga koken

18.00 bloedverlies met stolsels. Geen pijn.

18.45 mijn buik is iets gevoeliger nu. Ik neem weer 2 paracetamol voor het geval het erger wordt. Ik heb nu veel bloedverlies. Ook zie ik witte stukjes.

20.30 ik verlies hele grote stolsels (10 cm lang). Ik heb geen pijn. Ik lek de hele tijd door.

Iedere keer als ik opsta van de bank, voel ik iets eruit ploppen. Dat zijn de stolsels. Dat zorgt er ook elke keer weer voor dat ik doorlek. Het is gewoon teveel voor simpel verband. Ik heb nog steeds geen pijn. Gelukkig. Maar wel erg veel bloedverlies naast de stolsels.

22.00 ik heb een koortsig gevoel en ben duizelig. Ik bel voor informatie met de SEH. Dan krijg ik te horen dat ik naar het ziekenhuis moet komen in verband met teveel bloedverlies. Ik heb een halve liter maatbeker vol bloed en stolsels. Ook vele volle maandverbanden en bloed verloren op de wc.

23.00 wachten op de arts. Ik val bijna flauw.

23.30 infuus met vocht gekregen om bloeddruk omhoog te halen. Controles gehad. Op de echo is te zien dat er nog stolsels zitten in mijn baarmoeder. Geen grote vruchtzak meer te zien.

Gynaecoloog kijkt met eendenbek en haalt met tang stukjes weefsel uit mijn baarmoedermond. Ik bloed nog veel. Het loopt er gewoon uit.

Hoeveel bloedverlies is normaal bij een miskraam?

Ik stel veel vragen. Eén van mijn vragen is: “Hoeveel bloedverlies is normaal?” Mijn verloskundige zei: “Als het langs je benen stroomt, moet je bellen”. De vrouw aan de telefoon van de SEH zei: “Een halve liter vind ik teveel, ik wil dat je nu naar de eerste hulp komt”. De gynaecoloog zegt: “Iets meer dan een zware ongesteldheid is normaal bij een miskraam”. Nou, voor mij is dit véél meer bloed dan bij een zware ongesteldheid. Tegelijkertijd zegt ze dat dit, wat ik nu heb, normaal is en erbij hoort. Dat veel vrouwen ervan schrikken omdat het zoveel is, maar dat het er echt bij hoort. Omdat het bloeden ‘pas’ half 7 is begonnen, is het nog helemaal normaal. Pas als het in de loop van de nacht niet minder wordt of als het morgenmiddag rond 3 uur nog hetzelfde is, dan moet ik weer bellen.

Uit het bloedonderzoek en de controles blijkt dat mijn conditie goed is. Ik mag naar huis en daar afwachten tot de miskraam voorbij is.

1.00 ik ben nog in het ziekenhuis. Heb het gevoel dat het bloeden minder is. Ik ga rechtop zitten en ben direct weer duizelig.

Ik krijg een stuk koek en glaasje water. Daarna ga ik met Stefan in de rolstoel naar het toilet om te verschonen. Voel me ineens totaal niet goed.

1.30 flauwgevallen in rolstoel terwijl we terugrijden naar de kamer. Kan dus toch nog niet weg.

2.00 krijg een extra vochtinfuus en een anti d prik (omdat ik rhesus negatief ben en voorbij de 10 weken zwanger ben).

2.45 ik krijg een 3e vocht infuus

3.50 thuis in bed

Deel 4

De dagen na de cytotec

Vanaf het moment dat ik thuis ben heb ik weinig bloedverlies. Erg fijn. De volgende dag (zondag) voel ik me nog enorm duizelig en heb ik hoofdpijn. Ik ben ontzettend snel buiten adem. Ik slaap veel overdag en drink zoveel mogelijk.

De tweede dag (maandag) heb ik vrij genomen van mijn werk. Ik voel me nog steeds erg slecht. Ik heb ontzettend veel hoofdpijn.

In de avond krijg ik last van mijn onderbuik en verder naar beneden. Het is gevoeliger dan tijdens de miskraam zelf. Ik vraag me af of er nog iets uit moet komen?

De derde dag (dinsdag). Ik ben nog steeds ziek gemeld. Ik verlies een heel klein beetje helder rood bloed. Heel af en toe een klein bloedpropje. Maar echt minimaal. Ik lig weer bijna de hele dag op bed. Met enorme hoofdpijn.

De vierde dag (woensdag). Ik voel me eindelijk iets beter. Nog steeds erg duizelig, maar minder dan de dagen ervoor. Veel minder hoofdpijn (gebruik nog wel paracetamol).

Controle na de cytotec

De zesde dag (vrijdag) heb ik controle bij de gynaecoloog om te kijken of alles schoon is. Ik bloed nog steeds een klein beetje. Op de echo is al gauw te zien dat ik niet ‘schoon’ ben en dat ik dus een onvolledige miskraam heb gehad het weekend ervoor. Ik schrik en ben erg teleurgesteld. Omdat ik geen pijn in mijn buik had en ik het bloedverlies weinig vond, had ik eigenlijk goede hoop.

De arts geeft aan dat ik een curettage moet ondergaan. Nog een keer tabletten nemen of afwachten zal weinig zin hebben. Als ik later met mijn verloskundige bel, bevestigt zij dit. Oke, curettage dus. Ik had er rekening mee gehouden en zag dit als ‘stap 3’.

Deel 5

Dagen voor de curettage

De rollercoaster dendert voort. Er is weer een mix aan hele andere gevoelens losgekomen na de controle echo. Het gevoel dat het vruchtzakje nog steeds in mijn buik zit, brengt me weer meer met mijn gedachten bij het ongeboren vruchtje. Ik voel dat ik opnieuw afscheid wil nemen. Samen met mijn vriend en verloskundige heb ik hier gesprekken over.

In het ziekenhuis krijg ik te horen dat ze de curettage niet kunnen inplannen. Ik sta op een wachtlijst en er moet dus een plekje vrijkomen. Op het moment dat ze me dat vertellen barst ik in huilen uit. Na het slechte nieuws en dan deze onzekerheid erbovenop voel ik me zwaar verdrietig en boos. Hoezo wachten? Mijn hormonen vliegen natuurlijk ook nog eens alle kanten op door mijn lijf. Het voelt oneerlijk.

Als ik de maandag na het weekend opbel met al mijn vragen, krijg ik te horen dat ik woensdag geholpen zal worden. Wat een opluchting! Ik had me al ingesteld op twee weken wachten. Dat ging gelukkig sneller dan gedacht.

Deze dagen verdiep ik me in curettage en stel ik ál mijn vragen aan de specialisten. Ik zal er een aantal hier uitschrijven, want misschien vraag jij je dit soort dingen ook wel af.

Roesje versus narcose tijdens de curettage

Ik krijg te horen dat ik de curettage met een roesje zal ondergaan. Op internet lees ik een aantal horrorverhalen over roesjes. Dat je de pijn nog meemaakt en het niet goed kan aangeven. Vreselijk lijkt me dat. Ook lees ik heel veel goede verhalen.

Er blijken verschillende soorten roesjes te bestaan. Ik krijg te horen dat ze in het ziekenhuis waar ik behandeld wordt, veel ervaring hebben met roesjes. Ze kijken heel goed naar jou als patiënt. Ze houden je goed in de gaten en als het nodig is, krijg je een beetje extra slaapmiddel.

Een roesje heeft als voordeel dat je sneller herstelt en niet aan de beademing hoeft. Als je kiest voor een roesje, kan de behandeling poliklinisch plaatsvinden. Dat betekent dat je partner er ook bij aanwezig kan zijn. Dat vond ik erg fijn. Halverwege is hij echter toch vertrokken, omdat hij een beetje witjes werd.

Leegzuigen versus leegschrapen en de kans op verklevingen

Het grootste nadeel van een curettage is dat er een (kleine) kans is op verklevingen. Dat is precies de reden waarom ik in eerste instantie voor cytotec koos. Ik vraag mij af hoe ze beslissen of ze gaan zuigen of schrapen. Bij dat laatste is de kans op verklevingen namelijk groter.

In het ziekenhuis waar ik behandeld werd, kiezen ze altijd voor leegzuigen. Ze kunnen daarna met hetzelfde instrument voelen of schrapen daarna nog nodig is. Als het een beetje ribbelig aanvoelt, dan is het schoon. Als het glad is, dan is er nog weefsel dat ze weg moeten halen.

Wat gebeurt er met het weefsel dat weggehaald wordt?

Het weefsel gaat standaard naar een patholoog ter controle. Wij konden het dus niet zelf houden om er nog iets mee te doen. Ik denk echter als dat echt een grote wens was geweest, dat altijd bespreekbaar is.

Na twee weken krijg je de uitslag. Maar de kans dat er een afwijking gevonden wordt, is minder dan 1%.

Curettage bij 12 weken

Op de dag van de curettage moet ik twee uur van tevoren 2 cytotec tabletten inbrengen. Dit is om de baarmoedermond weer voor te bereiden op de behandeling. Ik vind het best spannend, want ja… hoe zal mijn lichaam erop reageren?

Een uur van tevoren moet ik 2 paracetamol en 1 naproxen innemen. Ik moet nuchter zijn voor de behandeling, maar dat ben ik heel even vergeten. Nadat ik een half beschuitje en een sapje op heb, zegt Stefan ineens: ‘Moet jij niet nuchter zijn?’. Ohja! Gelukkig is het geen probleem dat ik een beetje gegeten heb.

Half 9 moeten we in het ziekenhuis zijn. Ik krijg een infuus en mag een badjas aandoen. Ze leggen me nog eens uit wat er gaat gebeuren.

Ik ga nog eens naar de wc en heb nu wel weer veel stolsels. Dat komt door de cytotec tabletten. Ik heb geen pijn.

9 uur ben ik aan de beurt. Ik loop samen met mijn vriend Stefan de behandelkamer in. Daar zijn 2 assistenten, een co-assistent en de arts die me gaat behandelen. Ik moet in zo’n gynaecologische stoel gaan zitten.

Ik wil graag nog één keer met de echo kijken hoe het er nu uitziet. Gewoon, voor mijn eigen gevoel. Dat heb ik vooraf aangegeven en dat doen ze dus ook. Het is duidelijk dat curettage nodig is.

De behandeling

Via mijn infuus krijg ik het roesje ingespoten. Ze vragen of ik het al merk. Ik merk het niet echt. Ze vragen of ik me een beetje voel alsof ik gedronken heb. Misschien een beetje geef ik aan. Op het plafond zie ik een luchtrooster dat lijkt te golven. Achteraf besef ik me dat het dus wel werkte.

Ik krijg verdoving ingespoten bij mijn baarmoeder. Dat zijn een aantal prikken en de arts vraagt me te kuchen als ze de prik zet. Het is niet fijn, maar het valt erg mee.

Daarna begint het echte curetteren. Af en toe heb ik een menstruatie-achtig gevoel. Dat geven ze me ook aan. Ik let op mijn ademhaling en als ik merk dat ik me aanspan, ontspan ik weer. Het roesje haalt de scherpe kantjes en het hele bewuste ervan af.

Op het moment dat ik het echt even minder prettig begin te vinden, is het eigenlijk bijna over geeft de arts aan. Het is snel voorbij. De ingreep duurt maar 10 minuten ongeveer.

Met de echo kijkt de arts of alles nu schoon is. Het is een heel ander beeld. Het ziet er schoon uit. Er komt een bed de kamer ingereden en ze geven aan dat ik zo plat mogelijk moet blijven om zo min mogelijk last te hebben van het roesje.

Veel vrouwen worden erg slaperig van het middel en vallen daarna in slaap. Ik bleef echter wakker en werd steeds helderder. Ik bloedde nog wat na. Dat is normaal.

Om de 10 minuten komt een verpleegster controles doen. Bloeddruk, zuurstofgehalte en hartslag. Alles prima in orde. Ik krijg wat te eten en drinken. Ik voel me eigenlijk direct opgelucht. Het is voorbij. Nu echt.

Ik moet nog 2 uur blijven en mag daarna gaan plassen. Ik heb nog één groot stolsel. Ben verder niet duizelig en mag dus naar huis.

Herstel na de curettage

Ik ga in de middag na de behandeling lekker slapen. Ik heb totaal geen buikpijn en het vloeien is zo goed als over. Emotioneel voel ik me ook stukken beter. Echt lichter. We hebben de afgelopen vijf weken een rollercoaster aan emoties gehad. Lichamelijk voelde ik me erg slecht (duizelig en hoofdpijn), emotioneel doorliep ik verschillende fases. Nu lijkt er weer een nieuwe fase aangebroken te zijn.

De volgende dag (donderdag) ben ik moe maar nog steeds een stuk lichter emotioneel. Ik kijk weer naar de toekomst. Ik denk al na over een volgende zwangerschap. Het lijkt wel of een groot deel van mijn hormonen alweer ‘normaal’ zijn. Al zal daar nog wel even wat tijd overheen gaan.

Het besef dat ik weer ‘mijzelf’ ben en dat het ‘klopt’ in mijn buik op dit moment, dat doet mij enorm goed. Dat ik van mijn eigen lieve mooie mama een nieuwe outfit heb gekregen, draagt bij aan mijn ‘frisse en blije’ gevoel.

Tot slot

Ik wilde dit verhaal graag delen. Ik heb veel uitleg gekregen, maar op het moment dat de miskraam gaande was merkte ik toch dat het te onduidelijk was. Vooral dat verhaal over hoeveel bloedverlies normaal is. Het is bij iedere vrouw verschillend. Maar schrik dus niet als het heel erg veel is. Bel vooral als je het niet vertrouwt. Bij mij was het fijn dat ik controles kreeg. Ook drongen ze niet aan op een curettage. Daar ben ik ze dankbaar voor.

Overall is de keuze voor medicijnen mij dus heel goed bevallen. Ik heb geen pijn gehad! Ik ben wel geschrokken van de hoeveelheid bloedverlies en voelde me de dagen erna vooral erg slecht. Neem dus ook vooral de tijd voor lichamelijk herstel!!! Je hebt toch een wond in je buik. Dat ik uiteindelijk alsnog curettage moest ondergaan, dat is zoals het is. Ook dat heb ik zeer goed ervaren.

Tips

  • Stel ál je vragen, ook als je denkt dat het domme vragen zijn. Het helpt jou in je proces.
  • Bedenk goed wat jíj belangrijk vindt. Geef dat ook aan bij je verloskundige of gynaecoloog. Zo vond ik het belangrijk om nog één keer te kijken via een echo. Gewoon, om het goed af te kunnen sluiten.
  • Deel je verhaal met mensen om je heen. Steun is zó waardevol en ook je rust is belangrijk. Het is lichamelijk en emotioneel zwaar. Hoe meer steun je daarbij krijgt, hoe beter.
  • Besef je dat het oké is als je je ziek meldt op je werk. Het kan lichamelijk en emotioneel veel van je vragen. Gun jezelf die tijd. Als je door blijft denderen, krijg je het misschien later nog veel zwaarder op je dak.
  • Ook als je al heel vroeg in je zwangerschap een miskraam hebt, is het belangrijk om dit een plekje te kunnen geven. Luister goed naar jouw gevoel. Denk na over hoe jij dit een plekje wilt geven. Hoe geef je je ongeboren kindje een plek in jullie gezin? Denk bijvoorbeeld aan een ritueel, een speciaal kistje met aandenkens of schrijf je je ongeboren kindje een brief?
  • Wij zijn hier heel bewust mee omgegaan en mijn verloskundige Monique heeft ons daar gelukkig ook heel goed bij ondersteunt. Monique is ook coach, dus daar had ik onwijs veel geluk mee. Ik denk dat ik niet zo snel gedacht zou hebben aan een coach om mee te praten over de miskraam. Nu, na dit hele proces, besef ik me echter hoe waardevol het was om met haar te praten. Ik deel daarom graag een link naar de Facebook pagina van Monique en kan je aanraden om ook echt met ‘professionele’ mensen te praten als je zoiets doormaakt.
  • Nog een laatste tip. Monique (mijn verloskundige) adviseerde te kijken naar de website miskraambegeleiding.nl. Het is veel gericht op begeleiders van een miskraam. Maar de blogs hebben mij af en toe wel wat gebracht.

Heb je helaas ook een miskraam mee moeten maken? Misschien wil je je ervaring in een reactie delen met andere lezers. 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here